De kantine als tweede speelveld tijdens jeugdtoernooien

Op een jeugdtoernooi speelt een team hooguit vier keer twintig minuten. De rest van de zaterdag, en dat zijn al gauw vijf uren, moet ergens heen. Clubs in en rond Utrecht die dat goed geregeld hebben herken je meteen aan de kantine: daar hangen de jongste leden niet verveeld aan het hek, maar zitten ze aan een lange tafel met iets te doen.

De uren tussen de wedstrijden bepalen de dag

Bij de meeste verenigingen gaat de voorbereiding naar het speelschema, de scheidsrechters en de bezetting achter de bar. Logisch, want daar loopt het spaak als je het laat versloffen. Maar de opmerkingen die na afloop binnenkomen gaan zelden over het schema. Ze gaan over kinderen die zich verveelden, over een ouder die halverwege met een huilende zevenjarige naar de parkeerplaats liep, en over teams die na de derde wedstrijd naar huis gingen omdat het daar gezelliger was.

Dat horen we terug bij clubs door de hele regio, van de kleinere verenigingen richting Vleuten tot de grote complexen aan de oostkant van de stad. De vraag is bijna nooit hoe je de wedstrijden strakker organiseert. De vraag is wat je doet met de drie uur ertussenin.

Wat wel werkt in de kantine

Een paar dingen komen terug bij elke club waar het soepel loopt:

• Een vaste hoek die van de jeugd is, niet een tafel die je om twaalf uur moet ontruimen voor de broodjesbestellingen.
• Iets wat zonder uitleg werkt. Elk spel waarbij een volwassene eerst de regels moet voorlezen valt om zodra die volwassene wordt weggeroepen.
• Materiaal dat tegen morsen kan en dat na afloop gewoon weg mag.
• Een ouder of een oudere jeugdspeler die er zit. Niet om te begeleiden, alleen om aanwezig te zijn.

Dat laatste punt wordt het vaakst overgeslagen en het is het belangrijkste. Een lege activiteitenhoek blijft leeg, hoe goed je hem ook hebt ingericht. Zodra er iemand zit, schuift binnen tien minuten de eerste groep aan.

De goedkoopste invulling is nog steeds papier en potloden. Verschillende verenigingen printen voor een toernooidag een stapel plaatjes met keepers, tenues en bekers en zetten er twee bekers kleurpotloden bij. Voor de leeftijd tot een jaar of negen werkt dat opvallend goed, zeker in het uur na de lunch als de energie even weg is.

Regen is geen excuus, maar wel een factor

Een toernooidag met dertig graden en een dag met horizontale regen vragen om een ander plan. Bij warmte trekt iedereen naar buiten en heb je vooral schaduw en water nodig. Bij regen komt het hele complex naar binnen en zit je met tachtig kinderen in een ruimte die voor veertig volwassenen is gebouwd. Clubs die daar op voorbereid zijn hebben een tweede ruimte achter de hand: de bestuurskamer, de kleedkamergang, soms de aangrenzende gymzaal van de school.

Het scheelt ook of je de jongste teams in het ochtendblok zet of verspreid over de dag. Wie de mini’s tussen negen en twaalf laat spelen, is voor de lunch klaar met de groep die het minst goed stil kan zitten. Dat is een schemakeuze die niets kost.

Waarom dit terugkomt bij de inschrijvingen

Ouders schrijven hun kind in bij een club vanwege de trainer, de reistijd en de sfeer. Die sfeer beoordelen ze grotendeels op de dagen dat ze er zelf bij zijn, en dat zijn de toernooien. Een vereniging waar het op zo’n zaterdag prettig geregeld is, krijgt in juni telefoontjes van ouders van andere clubs. Dat is geen marketing, dat is gewoon wat mensen tegen elkaar zeggen op de zijlijn.

Voor de meeste verenigingen in de regio ligt de winst dus niet in een duurder springkussen of een externe organisator. Die ligt in een tafel, een doos materiaal en iemand die er de hele dag bij zit. De clubs die dat op orde hebben merken het aan het aantal teams dat het jaar daarna terugkomt.